اینجا مهرنگار است ... هر زمانی کارهایم تمام می شوند اولین چیزی که به ذهنم خطور میکند این است که من وبلاگی دارم که مدت های مدیدیست حرفی برای نوشتن در آن نداشته ام . به راستی نداشته ام؟ یا اینجا را محلی برای گشودن چرک ها و ناراحتی هایم برگزیده ام ؟با تمام وجودم آرزو دارم این جا مخاطبی نداشته باشد چرا

تمام سر های دنیا را میبُرم ولی دلم را نه ... .
دلم گیر است ... .
به آسمانی که شاهد به دار اویختن موجودی سیاه و چرک بود و برای کشتن جنین سقط شده اش تمام ساطور های دنیا را اجیر کرده بود ... .
به آسمان شب ... !

به جایگاهی رسیده ام که حقیقتا راحت می توانم بگویم : مذهب نه ! همین مذهبی نما های مضخرف که خودشان را پیرو خدا و پیغمبر می دانند باعث و بانی همه ی ماجرا اند .حالم از خودشان و شاید خدایشان به هم میخورد ! ماه رمضان ماهی که در آن من درون پیله ای شیشه مانند زندگی میکردم و احساساتم بیانگر ارادت و عشق عمیق